close
تبلیغات در اینترنت
خواندن بسم الله الرحمن الرحیم به جهر در نماز

erm2_نماز_های_فوت_شده_وقضایی_آن-1.jpg

بسم الله الرحمن الرحیم 
 
خواندن بسم الله  به جهر در نماز

تتبع ، نگارش و نوشته از:
الحـاج امیـن الـدیـن  « سعـیـدی  سعید افغانی »
وداکتر صلاح الدین « سعید ی  سعـید افغانـی »

قبل از همه باید گفت که در حدیث پیامبر  صلی الله علیه وسلم آمده است: « کل امرذی بال لم یبداء ببسم  ﷲ فهو ابتر » (هرکارمهمی که بابسم الله آغاز نشود ، بدون نتیجه وسرانجام خواهد ماند. )

دستور شروع درتلاوت يا هر كار با «بسم الله»
در زمان جاهليت، 
قبل از اسلام مردم طوری عادت داشتند كه همه كارهابخصوص کاری های مهم خویش  را به نام بت‌ها معبودی خویش شروع میگردند .

 براي از بين بردن اين شيوه ، پروردگار با عظمت ما در اولین  آيه‌اي كه به پيامبر اكرم صلى الله عليه وسلم نازل شد، دستور شروع قرآن با ﴿بِسْمِ اللهِ﴾ صادر گرديد. (آيه‌ 1 سوره علق: اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ) .
جلال‌الدین سُیوطی مفسر شهیر جهان اسلام فرموده است: نه تنها آغاز وحی قرآن عظیم الشان بلكه تمام كتاب‌هاي آسماني كه در گذشته بر پیامبر ان نازل شده‌اند، آغاز آن با
 « بِسْمِ اللهِ »
 شروع شده‌اند.
اگرچه برخی از علما ء بدین عقیده اند که :
  « بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيْمِ» خصوصیات خاصی  قرآن عظیم الشان و بخصوص از امتیازات  ، امت محمّد صلی الله علیه وسلم  است. از تطبيق اين دو گفته چنين برمي‌آيد كه تمام كتب آسماني در شروع شدن به نام الله مشترك‌اند. اما جمله‌ي  « بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيْمِ» از خصوصيات قرآن مجيد است.
سیرت نویسان  روايت كرده‌اند كه آن‌حضرت صلى الله عليه وسلم قبل از نزول
  « بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيْمِ »  براي شروع هر كار «بِاسْمِكَ اللّٰهُمَّ» مي‌گفت و دستور نوشتن آن را در مكاتبات خویش صادر كرده بود.  سرانجام با نزول آيه‌ « بِسْمِ اللهِ »  و جايگزين شدن آن به جاي الفاظ سابق، براي هميشه اين سنت  در بین امت اسلامی برقرار ماند.  (قرطبي؛ روح المعاني)
قرآن عظیم الشان  در مواضع متعدد ما را راهنمايي مي‌كند به اين‌كه هركاري را بايد به نام الله  آغاز كرد. طوریکه در فوق یاد اور شدیم حکم حدیث شریف نیزهمین است که : «هر كار مهمي كه بدون نام الله  آغاز گردد، بي‌بركت خواهد ماند.»
«کل امرذی بال لم یبداء ببسم اﷲ فهو ابتر»
همچنان در حديثي ديگر آمده است: «هنگامي كه درِ خانه را مي‌بنديد يا چراغ را خاموش مي‌كنيد يا روي ظرف را مي‌پوشانيد و هنگام غذا خوردن و آب آشاميدن وضو گرفتن، سوار شدن بر مركب و همه كارهاي ديگر بايد
«بِسْمِ اللهِ  »  بگوييد.» (قرطبي)
طوریکه گفتیم   دستور اسلام همین است که :هر كاري بايد به نام الله  آغاز گردد و مسير تكامل زندگي انسان به سوي الله را طوري قرار داده كه قدم به قدم اين ميثاق كه وجود بشر و انجام همه كارهايش به اراده و مشيت حق تعالى بستگي داشته و بدون ياري او نمي‌تواند لحظه‌اي وجود داشته باشد، تجديد گردد.
اين جاست كه هر نوع فعاليت انسان اعم از امور دنيوي و اقتصادي هنگامي كه به نام الله  آغاز گردد؛ عبادت به شمار مي‌آيد.
ترجمه وتفسیر ﴿بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيْمِ :
شروع مي‌كنيم به نام خدايي كه بسيار مهربان و بي‌نهايت رحم كننده است.
﴿بِسْمِ اللهِ﴾ اساسآ از سه لفظ تركيب يافته است:
 اوّل: حرف باء،
 دوم: اسم،
وسوم: الله.
حرف باء در لغت عرب براي معاني گوناگون به كار مي‌رود از جمله‌  آن معاني مي‌توان سه معني زير را مناسب دانسته، هر كدام را انتخاب كرد:
اوّل: مصاحبت؛ يعني متصل شدن چيزي به چيزي ديگر؛

دوم: استعانت؛ يعني مدد گرفتن از چيزي؛
سوم: تبرك؛ يعني تحصيل بركت از چيزي.
در مورد لفظ « اسم »  تفصيلات لغوي و علمي بسيار وجود دارد كه بررسي آن در اين مختصر ضرورتي دیده نمیشود . تنها كافي است بدانيم كه اين لفظ در زبان دری و اردو به « نام » ترجمه مي‌شود.
لفظ
 ﴿الله﴾ جامع‌ترين نام خداوند متعال است.
بعضي از علما آن را اسم اعظم نيز گفته‌اند. نمي‌توان آن را به كسي ديگر غير از الله  اطلاق كرد؛ زيرا اين اسم تثنيه و جمع ندارد؛ چون
 ﴿الله﴾ واحد است و شريكي ندارد.
خلاصه اين‌كه
  « الله »  نام آن هستي بخش لايزالي است كه جامع صفات كمال و متصف به كليه صفات ربوبيت بوده و مثل و مانندي ندارد.
در نتيجه معني كلمه‌
 « بِسْمِ اللهِ »  به ترتيب معاني سه‌گانه‌ي حرف باء چنين است:
 «به نام خدا»، «به ياري خدا» و «به بركت نام خدا». ظاهراً در هر سه مورد مفهوم سخن كامل نيست؛ مگر زماني كه آن كار مورد نظر ذكر گردد و انسان بداند كه كار مورد نظري كه به نام الله يا به بركت خدا يا به ياري خدا انجام مي‌شود، چيست؟ اما طبق قواعد نحوي فعل مناسب مقام آن محذوف است؛ مثلاً به نام خدا شروع مي‌كنيم يا مي ‌خوانيم.
هم‌چنين مناسبت دارد كه اين فعل در آخر محذوف دانسته شود تا در واقع شروع كار به نام خدا باشد. فعل محذوف نبايد قبل از نام خدا قرار گيرد، تنها حرف باء مي‌تواند قبل از نام خدا بيايد؛ زيرا با توجه به محاوره‌  لغت عرب، آمدن حرف باء قبل از اسم الزامي است.
طبق قاعده‌  رسم الخط، حرف باء بايد متصل با همزه نوشته شود و لفظ
 ﴿الله﴾ جداگانه تحرير يابد، به اين صورت:  « بِاسْمِ اللهِ » . اما در رسم الخط مصاحف عثماني، با نظر اجماع صحابه همزه را حذف و باء را با سين متصل نوشتند؛ بدين گونه   « بِسْمِ اللهِ» كه ظاهراً باء جزء اسم قرار گرفته تا شروع كار به اسم الله باشد؛ در حالي كه در مواضع ديگر همزه حذف نمي‌گردد؛ مانند « اِقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ »   ( سوره العلق آیه 1 ) ، كه همراه با الف نوشته مي‌شود، اين خصوصیت  منحصر به ﴿بِسْمِ اللهِ﴾ است كه  « باء »  با  « سين » متصل شده است.
﴿الرَّحْمٰنِ الرَّحِيْمِ؛ اين دو كلمه هر دو صفت خدا هستند، معني  « الرَّحْمٰنِ » ؛ عام الرحمة بودن و معني﴿الرَّحِيْمِ؛ تام الرحمة بودن است؛ به تعبير ديگر: در ﴿الرَّحْمٰنِ﴾ به فراگير بودن رحمت و در ﴿الرَّحِيْمِ﴾ به كامل بودن رحمت، اشاره شده است؛ يعني الله ذاتي است كه رحمت او عام و شامل حال تمام كائنات و جهانيان و آن‌چه تاكنون بوده و در آينده به وجود خواهند آمد، مي‌باشد و منظور از تام الرحمة بودن؛ يعني رحمت او كامل و مكمل مي‌باشد.
 بدين جهت لفظ رحمان مختص ذات خداوندي است و اطلاق آن به هيچ مخلوقي جايز نيست؛ زيرا جز خدا كه رحمتش همه اشيا عالم را احاطه كرده است، كسي ديگر نمي‌تواند واجد چنين شرايطي باشد.
همان طور كه کلمه  «الله» تثنيه و جمع ندارد، كلمه‌  «رحمان» نيز فاقد آن است؛ زيرا اين صفت هم مختص ذات يگانه اوست و احتمال دو بودن و سه بودن در آن وجود ندارد
 (قرطبي)؛ در حالي كه لفظ رحيم بين خالق و مخلوق مشترك است؛ زيرا صفتي است كه وجود آن در مخلوق محال نمي‌باشد. امكان دارد فردي بتواند در مورد كسي به طور كامل رحمت كند بدين جهت كلمه رحيم بر انسان نيز اطلاق مي‌گردد؛ قرآن كريم آن را در مورد پيامبر اكرم صلى الله عليه وسلم به كار برده و گفته است:  « بِالمُؤْمِنِيْنَ رَءُوفٌ رَّحِيمٌ » (سوره  التوبة: ١٢٨).
﴿بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيْمِ﴾ آيه‌اي از قرآن است:
 همه‌ي مفسرین مسلمين در مورد متفق القول اند که :«  بِسْمِ اللهِ »
 قسمتي از آيه‌  30 سوره‌  نمل بوده و جزء قرآن مي‌باشد و بر اين باورند كه  « بِسْمِ اللهِ » در ابتداي همه سوره‌هاي قرآن به جز سوره‌ي توبه نوشته شده است.
در اين‌كه
 ﴿بِسْمِ اللهِ﴾ جزو سوره‌ي فاتحه يا ساير سوره‌هاست، بين ائمه‌  مجتهدين اختلاف نظر وجود دارد.
 امام اعظم ابوحنيفه رحمه الله اعتقاد دارند كه به جز سوره‌ي نمل،
﴿بِسْمِ اللهِ﴾ جزو هيچ سوره‌اي از قرآن نيست، بلكه آيه‌اي مستقل است كه در ابتداي هر سوره قرار دارد و براي امتياز و فصل بين دو سوره نازل گرديده است.
خواندن « بسم الله الرحمن الرحیم»  در ابتدای سوره ها مستحب است.
اگرچه  برخی علماء  آنرا واجب می دانند و آنرا جزء  و آیه ای در ابتدای سوره ها محسوب می نمایند. لذا خواندن آنرا در ابتدای سوره ها واجب می دانند.
همه
  علماء   (‌فقهاء  و  مفسرین‌)  اتفاق  دارند،  بر  اینکه  بسمله  جزو  آیه‌ است  در  سـورۂ  «‌نمل‌»  و  در‌بار ۂ   بسمله  در  اول  همه  سوره‌های  قرآن  اختلاف  است ‌که  سه  مذهب  و  رای  مشهور  هستند:
اول‌: 
 بسمله
  آیه‌ای  است  از  سور ۂ   فاتحه  و  همچنین  در  تمام  سوره‌های  قرآن‌. 
بنابر این
  خواندن  بسمله  در  سوره  فاتحه  و اول سوره ها در  نماز  واجب  است  و  حکم  فاتحه  را  دارد.  چه  بصورت  سری  (‌نهانی‌)  و  چه  بصورت  جهری  (‌آشکار)( ‌در  نماز  صبح  و  دو  رکعت  مغرب  و  عشاء‌،  امام  فاتحه  را  با  صدای  بلند میخواند  که  آنها  را  نمازهای  جهری‌ گویند.  و در  بقیه  نمازها  فاتحه  را  آهسته‌تر  می‌خوانند که  آنها  را  نمازهای  سری  می‏گویند.  امام جماعت دردو رکعت اول  نمازهای  جهری با  صدای  بلند  فاتحه را می‌خواند وهمچنین  سوره  را)
قویترین
  دلیل  این  مذهب  حدیثی  است ‌که  از  نعیـم  مجمّر  روایت  شده‌ که ‌گفته  است‌:
 « ‌پشت
  سر  ابوهریره  (‌یعنی  به  امامت  ابوهریره‌)  نماز  می‌خواندم  که  نخست بسم الله الرحمن الرحیم  را  خواند  سپس  فاتحه  را،  تا  آخر  حدیث‌.  و  در آخر آن  حدیث‌ گفت‌:« والذی نفسی بیده أنی لاشبهكم صلاة برسول الله صلى الله علیه وسلم » (سوگند به  آنکس‌ که  جانم  دردست  اوست‌،  نماز  من  بیشتر  از  همه  به  نماز  پیامبر  نزدیک  است و بدان  شباهت  دارد )  (  نسائی  و  ابن  خزیمه  و  ابن  حبان ) آن  را  روایت ‌کرده‌اند. 
حافظ
  در  « ‌الفتح‌ « ‌گفته  است  این صحیح‌ترین  حدیث  است  درباره  نماز  جهری  و  بسمله‌.
دوم‌: 
 بسمله
  خـود  آیه است‌،  مستقل ‌که  برای  تیمن  و  فاصله  سوره‌های  قرآن  از  یک  دیگر،  نازل  شده  است‌. 
بنابر این ،
  قرائت  آن  در  فاتحه و بقیه سوره ها  جایز،  بلکه  مستحب  است  ولی  بلند  خواندن  آن  سنت  نیست‌،  زیرا حضرت  انس ‌گفته  است‌:  « ‌پشت  سر پیامبر صلی الله علیه و سلم  و  پشت  سر  ابوبکر  و  عمر  و  عثمان  ‌رضی  الله  عنهم ، ‌نماز  خوانده‌ام‌ که  هیچیک  با  صدای  بلند،  بسـم  الله  الرحمن  الرحیـم  را  نمی‌خواندند» (  نسائی  وابن  حبان  و  طحاوی  با  اسناد  برابر  شرایط  ‌» ‌صحیحین‌«  آن  را  روایت ‌کرده‌اند.
سـوم‌: 
 بسمله
  نه  آیه‌  است  ازسوره  فاتحه  و  نه  از  سوره‌های  دیگر،  و  خواندن  آن  در نمازهای  فرض  چه  جهری  و  چه  سری‌،  مکروه  (‌ناپسند)  است  بخلاف  نمازهای  سنت‌.   رای این مذهب از قوت علمی چندانی برخوردار   نیست‌.
ابن
  القیم  بین  مذهب  اول  و  دوم  تلفیق  نموده  و گفته  است‌:  « پیامبر صلی الله علیه و سلم (‌در نماز)  گاهی  بسـم  الله  الرحمن  الرحیم  را  آشکارا  و گاهی  نهانی (سری ) می‌خواند  و در بیشتر از اوقات سری  می‌خواند،  بدون  شک  هرگز  در  همه  نمازهای  پنجگانه  در  شبانه  روز  چه  در  سفر  و  چه  در  حضر،  آن  را  آشکارا  و  با  صدای  بلند،  نخوانده  است  و الا  برخلاف  راشدین  و جمهور  اصحاب  نمی‌ماند»‌.
 ولی لازمست بدانیم که خواندن بسمله در ابتدای سوره ها مستحب یا واجب است ولی اگر امام سوره بعد از فاتحه را از وسط آن سوره بخواند، خواندن بسمله لازم نیست بلکه با استعاذه شروع به خواندن نماید.
مثلا اگر کسی بعد از فاتحه سوره ی ملک را از ابتدا بخواند در اینصورت گفتن بسمله مستحب یا واجب است ولی اگر از وسط سوره شروع کند، لازم به خواندن بسمله نیست و باید با استعاذه شروع کند.
 زیرا  خداوند  فرموده‌: « فإذا قرأت القرآن فاستعذ بالله من الشیطان الرجیم » (هرگاه  خواستی  قرآن  بخوانی  از شر  شیطان  رانده  شده  از درگاه  خداوند،  به  خدا  پناه ببر) ( نحل/98 )
سنت
  است ‌که  استعاذه  را  آهسته  و  سری‌ گفت‌.  در  معنی  آمده  است ‌که  استعاذه  بصورت  سری ‌گفته  می‌شود  نه  بصورت  آشکار،  و  در آن‌،  هیچ  اختلافی  سراغ  ندارم‌.  امام  شافعی  در  نمازهای  جهری‌،  آهسته  و  آشکارا  خواندن  آن  را  یکسان  می‌داند.  و  بروایت  ضعیفی  از  ابوهریره  آمده  است‌ که  می توان  آن  را  آشکارا گفت‌.
حکم گفتن اعوذبالله من الشیطان الرجیم
در ابتدای فاتحه و سوره در نماز
:

گفتن استعاذه قبل از « بسم الله الرحمن الرحیم» و شروع تلاوت فاتحه یا هر سوره ی دیگری، نه تنها در نماز بلکه در خارج از نماز نیز مستحب و سنت است ،خداوند متعال می‌فرماید :«  فَإذَا قَرَأتَ القُرآنَ فَاستَعِذْ بِاللهِ مِنَ الشَّیطَانِ الرَّجِیمِ » (سوره نحل : 98) «هنگامی که خواستی قرآن بخوانی از وسوسه‌های شیطان مطرود به خدا پناه ببر».
 ابوسعید خدری از پیامبر صلی الله علیه وسلم روایت کرده که : «أنه کان إذا قام إلی الصلاة استفتح ثم یقول أعوذ بالله السمیع العلیم من الشیطان الرجیم من همزه و نفخه و نفثه» «هنگامی که پیامبر صلی الله علیه وسلم می‌خواست نماز بخواند دعای استفتاح رامی‌خواند، سپس می‌فرمود:« أعوذ بالله السمیع العلیم من الشیطان الرجیم، من همزه و نفخه و نفثه، یعنی به خدای شنوا و آگاه پناه می‌برم از شیطان رانده شده، از جنون، کبر، و شعر او».( ابوداود (760). 
البته برخی عقیده دارند که فقط در رکعت اول سنت است، اما این رای صحیح نیست و با توجه به عمومیت نصوص اللخصوص آیه ی 98 سوره ی نحل، می توان در تمامی رکعات نماز و قبل از شروع فاتحه و سوره استعاذه خواند.
محمد ناصرالدین البانی در کتاب صفة الصلاة می نویسد:
«
 سپس (بعد از دعای استفتاح) پیامبر به خداوند پناه می‌برد و می‌گفت: «أَعُوذُ بِالله مِنَ الشَّیطَانِ الرَّجِیمِ مِنْ هَمْزِهِ وَنَفْخِهِ وَنَفْثِهِ». «از شر و وسوسه، تکبر و شعر (نکوهیده‌ی) شیطان رجیم به خدا پناه می‌برم».
و گاهی این را اضافه می‌کرد و می‌فرمود:  « أَعُوذُ بِاللَّهِ السَّمِیعِ الْعَلِیمِ مِنَ الشَّیطَانِ الرَّجِیمِ... سپس «بسم الله الرحمن الرحیم» را بر زبان می‌راند، بی‌آنکه آن را بلند بگوید.»
.
البته الفاظ استعاذه را می توان بصورتهای زیر خواند:
1- أَعُوذُ بِالله مِنَ الشَّیطَانِ الرَّجِیمِ
2- أَعُوذُ بِالله مِنَ الشَّیطَانِ الرَّجِیمِ مِنْ هَمْزِهِ وَنَفْخِهِ وَنَفْثِهِ
3- أَعُوذُ بِاللَّهِ السَّمِیعِ الْعَلِیمِ مِنَ الشَّیطَانِ الرَّجِیمِ.

جهر بسم الله در نماز جهری با جماعت باید خفیه باشد یا جهری؟

در مورد جهر بسم الله در نماز جهری ،  مسئله  است اختلافی ، برخی از علماء  بر این امر معتقد اند که در نماز های جهری  ، باید ( بسم الله الرحمن رحیم ) باید به جهر تلفظ وجهرآ  خوانده شود ، ولی برخی دیگر ی از علماء  میگویند که ( بسم الله ) باید در نماز جهری بصورت سری  خوانده شود .هر دوگروه از علماء  برای تایید نظرایات واستدلال  خویش بر حدیث صحیحی  پیامبر  صلی الله علیه وسلم  استناد مینمایند.
ابن قیم رحمه الله می گوید«  پیامبر صلی الله علیه وسلم  بسم الله را ،گاهی بصورت جهری خوانده و گاهی بصورت سری.
یادداشت:
«اگر در برخی از اوقات به جهت تعلیم  در نماز ( استعاذه وبسم الله الرحمن الرحیم ) به صدای بلند خوانده شود ممانعتی ندارد . طوریکه این عمل را   عمر بن خطاب رضی الله عنه کرده ومدتی دعای استفتاح را با صدای بلند می خواند، و همانطور ابن عمر و ابوهریره گاها استعاذه را با صدای بلند می خواندند، اما مداومت بر آن بدعت است و مخالف با سنت رسول الله صلی الله علیه وسلم و خلفای راشدین است، چرا که آنها بطور دائم با صدای بلند نمی خواندند، حتی کسی از پیامبر صلی الله علیه وسلم نقل نکرده که ایشان استعاذه را با صدای بلند گفته باشند، والله اعلم». « مجموع فتاوی شیخ الإسلام ابن تیمیة»  (22/404) .

 چرا درسورۂ توبه بسم الله الرحمن الرحیم نیست ؟
در مورد اینکه چرا در سوره توبه (  بسم الله الرحمن الرحیم  ) نیست عالم شهیر جهان اسلام  صالح بن فوزان الفوزان در مورد آن میفرماید :
اول: چون سور
ۂ توبه در حقیقت مکمل سوره قبل از خود است یعنی مکمل سوره انفال است و بنابراین در ابتدای آن «  بسم الله الرحمن الرحیم» نیامده است.
دوم: چون در این سوره در مورد جهاد و جنگ با کفار و ترساندن منافقان آمده است در حالیکه « بسم الله الرحمن الرحیم» یعنی آمدن رحمت الهی، و این سوره مکان جهاد و جنگ و نفاق قرار گرفته نه مکان رحمت بلکه مکان ترساندن منافقان و کفار است و بنابراین « بسم الله الرحمن الرحیم» در ابتدای آن نیامده است.
شیخ ابن باز نیز می گوید:  در ابتدای جمع آوری قرآن در زمان عثمان رضی الله عنه نمی دانستند که آیا توبه سوره ای مستقل است یا ادامه سوره انفال. و سنت است که در ابتدای سوره توبه « اعوذ بالله من الشیطان الرجیم» خوانده شود و بعد ابتدای آیه اول خوانده الی آخر.
به طور خلاصه می توان گفت: سوره برائت همانطور که از محتویات آن پیدا است برای تهدید مشرکان و اعلان جنگ با پیمان شکنان نازل شده و به کسانی که با تمام قوا برای خاموش کردن نور توحید و یگانه پرستی و اصلاحات اخلاقی و اجتماعی در جزیره العرب فعالیت می کردند، هشدار و اعلام خطری بوده است که از این جهت مناسب نبود با « بسم الله» که نشانه رحمت و صلح و صفا و دوستی است، آغاز گردد.
البته اقوال دیگری نیز در این خصوص است که در تفسیر قرطبی بدانها
 اشاره شده است.
اما در خصوص اینکه آیه بسم الله الرحمن الرحیم در نماز خوانده شود یاخیر:
علماء  در این باره اختلاف رای دارند و منشاء اختلاف نیز آنست که : آیا بسم الله الرحمن الرحیم در ابتدای سوره ها بعنوان آیه حساب می شود یا خیر.
ولی در دو مسئله توافق دارند و خلافی بینشان نیست:
-
  بسم الله الرحمن الرحیم یک آیه از قرآن است ( داخل سوره نمل)
-
 بسم الله الرحمن الرحیم در نماز خوانده می شود ( و اختلاف بر سر اینست که آیا جهر شود یا سرّ)
بنابراین اختلاف به اینجا برمی گردد که آیا بسم الله الرحمن الرحیم در ابتدای سوره ها آیه است یا خیر اگر این مسئله حل شود بنابراین لازمست که در ابتدای تمامی سوره هایی که در نماز خوانده می شود بصورت جهریه خوانده شود طوریکه مامومها صدای امام را بشنوند.
نظریات علماء در این مورد :
مجموع نظریات علماء  در این زمینه بر سه قول استوار است:
اول: بسم الله ،آیه ای از سوره فاتحه است. و این مذهب امام شافعی رحمه الله است.
دوم: جزء ایه ای از فاتحه نیست و همچنین در سایر سوره های قرآن ، واین مذهب امام مالک رحمه الله است.
سوم:ایه ی کاملی از قرآن است که برای جدا کردن بین سوره ها نازل شده است ولی جزء ایه ای از فاتحه نیست و این مذهب امام ابو حنیفه رحمه الله است.
هر کدام از علمای فوق برای ادعای خود دلایلی را آورده اند .
مثلا بنا به قول اول ،بسم الله باید بصورت جهری در نماز خوانده شود چون این قول بسم الله را جزو آیه ای مستقل می داند و دلیل جهری خواندن بسم الله را حدیث صحیحی از پیامبر صلی الله علیه وسلم ذکر کرده اند که :حدیث انس:« ان النبی صلی الله علیه وسلم و ابا بکر و عمر رضی الله عنه کانوا یفتتحون الصلاة بالحمد لله رب العالمین» ( بخاری 743.) یعنی: براستی که پیامبر صلی الله علیه وسلم و ابوبکر و عمر رضی الله عنهما نماز خود را با الحمدلله الرب العالمین شروع می کردند.(یعنی بسم الله را بصورت سری می خواندند)
.

و بنا به قول دوم می بایست بسم الله بصورت سریه در نماز خوانده شود زیرا بسم الله را جزو آیه ای مستقل نمی شمارند و دلیل خود بر سری خواندن بسم الله در نماز را حدیث صحیحی از پیامبر صلی الله علیه وسلم ذکر کرده اند که:
حدیث قتاده : « سئل انس: کیف کانت قراءة النبی صلی الله علیه وسلم ؟ فقال : « کانت مدا ، ثم قرا بسم الله الرحمن الرحیم و یمد بالرحمن ، و یمد بالرحیم» ( بخاری 5046. )یعنی: انس (از قتاده) پرسید: قرائت پیامبر صلی الله علیه وسلم در نماز چگونه بود؟ جواب داد: قرائتش طولانی بود سپس بسم الله الرحمن الرحیم را قرائت می کرد که الرحمن و الرحیم را هر دو کشیده می خواند. (یعنی بسم الله را بصورت جهر می خواندند).
که با بررسی دلایل آنها،
ترجیح سخت است ولی ظاهرا قول اول صحیح تر است زیرا دلایل دیگری موجود است که آنرا قوی تر می کند.


پایان


 

 

فهرست مندرج :
حکم گفتن اعوذبالله من الشیطان الرجیم
در ابتدای فاتحه و سوره در نماز
جهر بسم الله در نماز جهری
با جماعت باید خفیه باشد یا جهری
؟
چرا درسورۂ توبه بسم الله الرحمن الرحیم نیست ؟
نظریات علماء در این مورد 

 

خواند ن  بسم الله  به جهردر نماز
ت
ـتـبـع ، نـگارش و نوشته از:
الحـاج امیـن الـدیـن  « سعـیـدی سعید افغانی »
وداکتر صلاح الدین « سعید ی سعـید افغانـی »

 

ادرس ارتباطی :saidafghani@hotmail.com 

 

   strategicstudies@yahoo.com

بخش نظرات براي پاسخ به سوالات و يا اظهار نظرات و حمايت هاي شما در مورد مطلب جاري است.
پس به همين دليل ازتون ممنون ميشيم که سوالات غيرمرتبط با اين مطلب را در انجمن هاي سايت مطرح کنيد . در بخش نظرات فقط سوالات مرتبط با مطلب پاسخ داده خواهد شد .

شما نيز نظري براي اين مطلب ارسال نماييد:


نام
ایمیل (منتشر نمی‌شود) (لازم)
وبسایت
:) :( ;) :D ;)) :X :? :P :* =(( :O @};- :B /:) :S
نظر خصوصی
مشخصات شما ذخیره شود ؟ [حذف مشخصات] [شکلک ها]
کد امنیتی